GRUBA KAŚKA

Jest to zdrój publiczny z 1783 proj. Szymona Bogumiła Zuga. Była to część niezrealizowanego do końca zespołu mieszkalno – handlowego, do którego miał należeć również nie zbudowany pałac Karola Schultza, właściciela jurydyki Leszno.

KATEDRA GARNIZONOWA

Ul. Długa 13\15
Powstał między 1660(czy 70??)-1712 z fundacji króla Jana Kazimierza. W latach 1660-1835 i 1916-1933 nosił wezwanie Matki Boskiej Łaskawej. W 1730 kościół przebudowano być może wg proj. Józefa Fontany. W latach 1834-7 świątynię przerobiono na cerkiew Trójcy Świętej wg planów Antoniego Corazzi’ego i Andrzeja Gołońskiego. Sobór posiadał pięć bizantyjskich kopuł, pomalowanych na niebiesko w złote gwiazdki. W 1916 kościół zwrócono legionistom, a następnie Wojsku polskiemu. W 1923-7 renowację fasady przeprowadził Oskar Sosnowski. W 1944 podczas bombardowania zawalił się dach świątyni, grzebiąc wewnątrz ok. 40 osób. Po powstaniu przetrwały wieże i mury, więc po prowizorycznym zadaszeniu, kościół działał już od 1946. Odbudowę całkowitą zakończono w 1960. Obecnie jest p.w. NMP Królowej Korony Polski.
Przed kościołem stała figura niedźwiedzia, którą można teraz zobaczyć przed kościołem jezuitów na Świętojańskiej. Wykonał ją Plersch, a kiedy pijarzy zmieniali kościół w trakcie zaborów (bo, jak już wspomniałem, zabrano im świątynię pod cerkiew), zabrali cały dobytek, włącznie z rzeźbami wokół.
Do wnętrza sprowadzono po wojnie ze Śląska barokowe ołtarze boczne, chrzcielnicę, organy i obrazy Michaela Willmana z XVII w. Znajduje się tu również figura Jezusa "Zaginionych".
Obecnie jest to trzecia katedra katolicka w Warszawie, gdzie odbywają się wszelkie uroczystości wojskowe, a także państwowe.

PAŁAC BLANKA

ul. Senatorska 14

Pałac powstał w 1762-4 wg proj. Szymona Bogumiła Zuga dla Filipa Nereusza Szaniawskiego. Następny właściciel, bankier Piotr Blank, nadał jemu nazwę. W latach 1896-1944 pałac uzyskał połączenie z ratuszem. W latach 1935-8 dokonano przeróbek, aby przystosować go na siedzibę prezydenta Warszawy Stefana Starzyńskiego.
W dniu 04.08.1944 pod pałacem poległ Krzysztof Kamil Baczyński.

Zachowała się Sala Muszlowa i klatka schodowa, projektu Sz. B. Zuga.

DOM POMOCY SPOŁECZNEJ im. ŚW. FRANCISZKA SALEZEGO

ul. Solec 36a

Budynek domu opieki, warsztaty i mały ogród dla pensjonariuszy mieszczą się z tyłu wszystkiego i ciężko tam trafić. Budynek powstał w 1897 dla ośrodka salezjan, którzy opiekowali się starymi i niezdolnymi do pracy.

POMNIK LEONA SCHILLERA

Pasaż Arnolda Szyfmana, koło Teatru Polskiego (Karasia 2)
Pomnik reżysera, krytyka i teoretyka teatru, kierownika Reduty, teatru im. Bogusławskiego i Państwowego Instytutu Sztuki Teatralnej postawiono XI 1988. Popiersie wykonał Marian Wnuk w 1961.

KOŚCIÓŁ POKARMELICKI P.W. NMP i ŚW. JÓZEFA OBLUBIEŃCA

ul. Krakowskie Przedmieście 52\54.

Powstał w 1661-82 wg proj. Józefa Szymona Belottiego (lub Tylmana z Gameren). Orientowany na planie krzyża, w 1761-2 zyskał fasadę, która była pierwszym przypadkiem architektury klasycystycznej w Polsce. Na szczycie kościoła widnieje kula miedziana, zwana banią karmelicką, dzięki czemu w Warszawie przyjęło się powiedzenie „spuchł jak bania karmelicka”. W czasie potopu kościół doszczętnie zniszczono za ostrzał armatni, jaki prowadziła z tarasu na tyłach świątyni Maria Ludwika (żona Jana Kazimierza). Napis łaciński na tablicy nad wejściem głosi: Bogu Najlepszemu Najwyższemu, Najświętszej Dziewicy Wniebowziętej i Jej mężowi świętemu Józefowi świątynię jaśnie oświeceni książęta Michał Radziwiłł, wojewoda wileński, hetman wojsk Wielkiego Księstwa Litewskiego ślubował, karol, wojewoda wileński, najznakomitszy i najbardziej posłuszny syn wystawił, jeden i drugi wyposażył i ukończył, ich dzieło marmurowi powierzyli karmelici bosi wielce zobowiązani roku 1782 dnia 28 września. Brał tutaj ślub Jan III Sobieski i Maria Kazimiera d’Arquien.
Na szczycie umieszczono figury Nadziei i Miłości, a pomiędzy nimi umieszczono ową banię, którą oplata wąż z jabłkiem w pysku, przyciśnięty kielichem z Hostią.Wnętrze nie zostało ukończone, ale wyposażenie jest z XVIII i XIX w: ołtarz główny z 1750, ołtarze boczne z 1857, ambona z pocz. XVIII w.

CMENTARZ ŻOŁNIERZY WŁOSKICH

Na początku, kiedy cmentarz powstawał w 1927 roku, leżał daleko za miastem. Urządzono go wg projektu Biura Technicznego Komisariatu Głównego Do Spraw Cmentarzy Wojskowych w Rzymie. Do budowy wykorzystano włoskie materiały, a w każdej mogile jest garść włoskiej ziemi. Do 1970 roku u wejścia stał łuk triumfalny.

Cmentarz jest obecnie pod opieką ambasady włoskiej. Spoczywa tu 868 żołnierzy z I wojny światowej i 1505 byłych jeńców i ofiar hitlerowców. Naprzeciw bramy stoją dwie katakumby z prochami żołnierzy, a także dwie ukryte pod trawą przy samym wejściu. Na środku znajduje się tablica ku czci 5 włoskich generałów zamordowanych przez Waffen SS w Kuźnicy Żelichowskiej, 25.01.1945r.