DOM ŚW. JÓZEFA ZGROMADZENIA SIÓSTR MISJONAREK MIŁOŚCI

ul. Poborzańska 33
Jest to jeden z niewielu przedwojennych budynków w tej okolicy, jednak widział i przeżył wiele przez swoje ok. 80 lat trwania. W czasie II wojny światowej stanowił punkt opatrunkowo-sanitarny I Rejonu AK Bródno. Po wojnie budynek zajęły siostry od Matki Teresy z Kalkuty, ślubujące pomoc ubogim i założyły tu przytułek. Później część budynku, ta bliżej na zdjęciu, została zajęta na przychodnię rejonową, która dopiero w zeszłym roku przeniosła się do świeżutkiego budynku na przeciwko. Połowa Domu jest obecnie pusta i przeznaczona do remontu lub... wyburzenia...
Wewnątrz, w wejściu, drewaniana figurka św. Józefa z Dzieciątkiem, a w skromnej kaplicy krzyż, tabernakulum i parę ławek...

BASZTA PROCHOWA

Powstała wraz z Barbakanem pod koniec XVI w., wraz z Barbakanem i Bramą Łazienną tworzyła tzw. Bramę Zakroczymską. Jak sama nazwa wskazuje, służyła do przechowywania prochu i innych materiałów strzelniczych. Do XIX wieku baszta jeszcze istniała, ale wtedy już cały zespół zaczął ulegać dezintegracji na skutek działania okolicznej ludności i magistratu. W 1954 mury, a wraz z nimi basztę, odbudowano, jednak o ile w XVIII w. muey sięgały ponad hełm baszty, to teraz kończą się ledwie w połowie... Po wojnie mieściły się tu różne galerie i sklepiki, a od czasu kiedy baszta zaczęła się sypać, pomieszczenie wewnątrz jest zamknięte. Basztę wyremontowano w 2007.Wygrzebałem ze swoich archiwów zdjęcie, na którym wyraźnie widać XVIII-wieczną basztę i wysokość murów. To zdaje mi się Vogel popełnił ten rysunek.

DRZWI ARCHIKATEDRY ŚW. JANA

Miedziane drzwi autorstwa Adama Jabłońskiego przedstawiają sceny z życia Jana Chrzciciela, przeniesienie kolegiaty z Czerska i sacra biskupa Achillesa Rattiego (późniejszego papieża Piusa XI). Pomiędzy tymi scenami ułożono chronologicznie wizerunki Orła Polskiego i warszawskiej Syrenki. Na odrzwiach jest napis PROPVGNACVLVM FIDEI (Ostoja wiary). Takie miano nadał jej w 1961 papież Jan XXIII, podczas nadawania jej miana bazyliki.

WILLA MARII WIESENBERG-MARKIEWICZ

ul. Narbutta 21
Willa dla Marii Wiesenberg-Markiewicz powstała w 1925-6, jednak już w 1927 kupiła ją Teresa z hr. Wodzickich księżna Lubomirska. W czasie wojny willa ucierpiała w pożarze w 1944, ale została odbudowana bez żadnych zewnętrznych zmian przez zakonników z Domu Zakonnego Ojców Jezuitów im. św. Józefa. Przerobiono jedynie pokoje tak, aby mogła mieścić się tu kaplica i 18 innych pomieszczeń. W 1952 synowie Teresy Lubomirskiej, Andrzej, Henryk i Sebastian scedowali budynek na rzecz zakonu. Obecnie mieści się tu dom parafialny św. Szczepana.
Satyr i Nimfa spleceni w pocałunku... Po drugiej stronie Nimfa zaledwie zaleca się do Satyra... I takie rzeczy na domu parafialnym, no no...

Figura matki Boskiej wystawiona w 1954 na pamiątkę 100 rocznicy ogłoszenia Roku Maryjnego.
Willa to wspaniały przykład klasycyzmu akademickiego i naprawdę robi wrażenie...

MINISTERSTWO INFRASTRUKTURY

ul. Chałubińskiego 6
No to jest akurat łącznik pomiędzy ministerstwami nad ul. Hożą.


Tyły budynku.Siedziba ministerstwa, ówcześnie komunikacji, powstała w 1949-50 wg proj. Bohdana Pniewskiego. Co by nie mówić, Pniewski był jednak świetnym architektem... Bo mimo iż pierwszy budynek powstał tutaj w 1929-31 wg proj. Rudolfa Świerczyńskiego, to Pniewski przerobił go kompletnie, tak, że wyszło zupełnie co innego niz przed wojną.

Obecnie swoje siedziby mają tu także: Ministerstwo Gospodarki Morskiej, Urząd Transportu Kolejowego, Główna Biblioteka Komunikacyjna. Co ciekawe, ta część na zdjęciu jest prawdopodobnie pierwszym wysokościowcem w Polsce powojennej.

W.M.O. MA DRUGIE URODZINY!!!!!!

Tak, tak moi drodzy. To już drugi rok minął, od kiedy zacząłem umieszczać w sieci obrazki z Warszawy z komentarzem historyczno-różnorakim... Pokazałem już ponad 500 warszawskich miejsc, tych ciekawych i tych mniej interesujących. Uczestniczyłem w 9-ciu akcjach GTWb. Dzięki stronie poznałem warszawską społeczność internetową, sporo osób zainteresowanych Warszawą nie mniej niż ja, dzięki stronie wreszcie kilka razy udało mi się umieścić swoje zdjęcia w magazynach, przewodnikach i stronach internetowych. Udało mi się, przy pomocy TVN Warszawa, zinterweniować w sprawie dworu majatku Srebrna Góra. Moje posty linkowane są w wikipedii i warszwikii jako materiał źródłowy, na którym warto polegać, co cieszy mnie niezmiernie :) Poza tym w sporej ilości postów na różnorakich srtonach znajdują się linki do moich postów i cieszę się, że komus sie to jednak przydaje :) No i czego tu sobie życzyć?? Może tylko tego, cobym się nie mylił nigdzie, bo potem muszę poprawiać, a i jaki kwas z tego może wyniknąć :D Pozdrawiam wszystkich odwiedzających regularnie i od czasu do czasu, a także wszystkich przypadkowych odwiedzających :) 100 LAT!

PAŁAC KOELICHENÓW

ul. Chrościckiego 2
Ze wstydem przyznaję, że zaniedbałem straszliwie Włochy i w zasadzie nic konstruktywnego u mnie na stronie jeszcze nie ma... Aż do teraz! Nadrabianie zacznę od sztandarowego budynku tej dzielnicy.
Powstał w poł. XVII w. dla kanclerza wielkiego koronnego Andrzeja Leszczyńskiego. W 1671 ukrywał się tu Ulryk Werdum, jeden z organizatorów opozycji magnackiej przeciw Korybutowi Wiśniowieckiemu. W 1794 stacjonował tu król Prus Fryderyk Wilhelm II. W 1795 pałac przejął Tadeusz Mostowski na swoją podwarszawską rezydencję i w 1842 ukończono budowę tego neorenesansowego pałacu.
Detal fasady.
W latach 1844-1928 właścicielami była holenderska rodzina Koelichenów, zajmujących się barwieniem tkanin. W 1928 wg planu Zygmunta Słomińskiego miał tu powstać letni ośrodek wypoczynkowy dla Warszawiaków. Ziemie rozparcelowano wg proj. F. Krzywdy, Polkowskiego i mierniczego H. Kotyńskiego. W 1944, po powstaniu mieścił się tu obóz przejściowy, z którego wywożono ludzi o Pruszkowa. Okoliczni mieszkańcy, wraz z proboszczem Chrościckim często owych więźniów odbijali. Wnętrza nie przetrwały do dziś, choć w dawnej sali balowej mieści się dziś biblioteka od 1952.

Wokół pałacu znajduje się resztka parku krajobrazowego wg proj. angielskiego ogrodnika F. James’a z 1842.